• نویسنده : داریوش پورمند
  • دسته : مقالات عمومی
  • تاریخ انتشار : 1395/02/14

ضرورت توجه به مقوله اطلاع رسانی در حوزه فیزیوتراپی

در عصر اطلاعات یکی از بارزترین مشخصه های توسعه یافتگی در حوزه درمانی از جمله فیزیوتراپی، توجه به امر «اطلاع رسانی» و بکارگیری صحیح تکنولوژیهای نوین اطلاعاتی و ارتباطی است. اگر نتوانیم از این مشخصه به نحو مناسب استفاده نماییم، هیچ راهکار مناسبی به منظور برآورد وضعیت حاضر و بازخوردهای موجود در سطح جامعه از عملکرد خویش، نخواهیم داشت. در نتیجه قدرت برنامه ریزی اقدامات و مسیر پیش رو از ما سلب شده و در برآورد پتانسیل های نهفته نیز عاجز خواهیم ماند.

                                                  

طراحی سامانه نرم افزاری مناسب در حوزه درمان علاوه بر مدیریت عملیات اجرایی باید متضمن اجزایی در جهت تحقق قابلیت های زیر نیز باشد:

1-      نگهداری و پالایش سابقه فعالیت های انجام شده در بخش درمان و تجزیه و تحلیل به هنگام این سوابق با هدف:

·      یافتن روندهای توسعه بیماریها و آسیبهای ایجاد شده در سطح جامعه به منظور تجزیه و تحلیل علل و نیز سیاست گذاری اقدامات پیشگیرانه در برنامه های توسعه بهداشت و درمان.

·       یافتن نقاط ضعف در پوشش جامع درمانی و ایجاد پتانسیل مناسب با کمک برنامه ریزی آموزشی و تکمیل امکانات درمانی در حوزه های مورد نظر

·       برآورد هزینه های صرف شده بابت درمان و وقفه های کاری ایجاد شده به منظور رسیدن به نقطه تعادل بین هزینه های توسعه پیشگیری و درمان از یک سو و خسارت تحمیل شده در نتیجه عدم توجه به این مقوله از دیگر سو.

2-      اشراف بر تمامی پتانسیل ها و قابلیت های کادر درمانی و مراکز ارائه خدمات درمانی با هدف:

·       شناخت جامع قابلیت های موجود به منظور بهبود روند تدوین برنامه های توسعه درمانی

·       اطلاع رسانی به آحاد جامعه برای دستیابی به یک سیستم ارجاع موثر و کارا

·      سیستم اطلاع رسانی فوق منجر به جلوگیری از صرف هزینه های مالی و زمانی بی مورد بیماران در یافتن روند درمانی مناسب می شود.

·      این سیستم از دیگر سو باعث توزیع عادلانه بیماران با توجه به نیازمندی واقعی آنها و جلوگیری از رواج شیوه های غیر اخلاقی در امر بازاریابی سیستم های ارائه خدمات درمانی نیز خواهد شد.

3-      علاوه بر تمامی موارد فوق وجود یک سیستم اطلاع رسانی جامع باعث افزایش اعتماد عمومی به قابلیت ها و توانمندی سیستم درمانی مربوطه نیز خواهد شد.

علیرغم  توانمندی بالای جوانان ما در امر توسعه نرم افزارهای روزآمد متاسفانه بدلیل عدم سیاست گذاری مناسب دست اندرکاران انجمن ها و نهادهای درمانی، این پتانسیل ها صرف فعالیت در بخش تجاری شده و کمتر شاهد بکارگیری این توانایی ها در توسعه سایت ها و پورتال های نهاد ها و انجمن های صنفی و علمی در حوزه درمان هستیم.

امیدواریم بنیاد نهادن سامانه هایی همانند «ایران فیزیو» در برآورد میزان توانمندی های «جامعه فیزیوتراپیستهای ایران» و شیوه مناسب ارائه این توانمندی و نمایش اقدامات و ابعاد خدمات ارائه شده توسط اعضای این جامعه نقش موثری ایفاء نماید.

از آنجا که ارائه شواهد و قرائن مستدل خدمات ارائه شده و پیگیری نتایج درمانی حاصل در عصر حاضر جز از طریق راهکارهای نرم افزاری امکانپذیر نمی باشد، در غیاب چنین امکاناتی رسیدن به خود باوری و بالطبع ایجاد باور عمومی از جایگاه واقعی جامعه فیزیوتراپی دشوار خواهد بود.